Çoçuk Olmak Bir Düştür Şiiri

Çoçuk Olmak Bir Düştür Şiiri

“Ben 3 yaşındayım
yahut 4
Henüz rakamları bilmiyorum
Parmaklarımla 3′ü göstereyim derken
4′ü gösteririm çoğu zaman !
Ben 3 ile 4 yaşlarında bir çocuğum
Yani küçücüğüm !
Daha yeni öğrendim ; ateşin yaktığını
bıçağın kestiğini…
ve birşey daha öğrenmiştim ama oyun oynarken
unuttum !
Belki de kayboldu oyuncaksız odada !
Bugün ilk kez sıcak ekmek verdi bana annem,
sıcacıktı,
hem de taze !
“Anne hep bu ekmekten yiyelim,olur mu ?” dedim
Kaşlarını çattı
Sonra da ağladı
Kucağına aldı beni
Usulca öptü !
ve ben ekmeğime sarıldım.
Çok kardeşiz biz
Bildiğim sayılardan, yani 3 ve 4′ten fazlayız
Ama babam sadece 3 ekmek getirir eve !
Çoğu zaman soğuk,
hatta bayat !
ve ben yiyemiyorum !
Neyse ki soğuk günler bitti
Evimiz artık soğuk deil
Üşümüyorum artık !
ve her taraf yemyeşil !
Annemle kıra gittik,
Kelebeklerle tanıştım
Kuşlar bana papatya verdiler
ve bana “Küçük !” diyte seslendiler
Oysa onlar benden küçüktüler !
Evet,ben küçücüğüm ; ateşin yaktığını
bıçağın kestiğini
daha yeni öğrendim !
ve birşey daha öğrenmiştim
ama unuttum
Belki de kırda kayboldu
yahut
Kelebekler aldı !
yada kuşlar !
Ben oyun arkadaşı olmayan küçük bir çocuğum
Anneme “Kardeşlerim nerede ?” dedim
“Ekmeğin peşinde ! ” dedi
Yüzünde bir asabiyet vardı
Birilerine ,birşeylere kızgındı
“Ekmek nerede ki ?” diyecektim
Korktum !
Oyuncaksız odanın , oyun arkadaşı olmayan küçük
çocuğu olma oyununa devam ettim !
Pencere kenarına oturdum
Pencereyi açtım
ve rüzgarla tanıştım
Uğulduyordu yaprakların arasında
ürktüm önceleri,
Kulağıma ” Oyun arkadaşı istermisin ?” diye fısıldayınca
Dünyalar benim olmuştu
Artık benim de bir oyun arkadaşım vardı !
Benden çok büyüktü,
yaşlıydı,
sevecendi,
ve benim oyun arkadaşımdı !
Saatlerce masmavi bir denizi olan
Yedi tepeli , koca bir kendti anlatırdı
Pek sevmemiştim bu oyunu ama
anlattığı kenti pek sevmiştim
Çünkü denizi vardı
Çünkü ben hiç deniz görmedim !
Bugüne kadar hep , diyarımın ağır,
acılı,
yaralı,
yaşlı,
kara taşlarını gördüm !
v bir de kükrercesine akan boz bulanık Dicle’yi !
Ama ikisini de pek severim !
Gördüğüm tek mavi Diyar’ımın üstünü örten koca örtü !
Adı gökyüzüymüş, rüzgar söyledi !
Bir gece annemle birbirimize sarılarak uyuduk
Ama sabah annem uyanmadı
Babam onu alıp götürdü
ve babam ağlıyordu !
Ben hariç herkes ağlıyordu
neden herkes ağlıyordu ?
Birkaç gün annem gelmedi
Babam “Annen artık gelmeyecek” dedi
Küçüğüm,
Daha çok küçüğüm,
Hasret bana mı kaldı ?
Küçüğüm ben,
Daha yeni öğrendim ; ateşin yaktığını ,
bıçağın kestiğini
ve unuttuğum şeyi de hatırladım
ki adı sevgiydi.
Elle tutulmuyormuş ama çok değerliymiş !
Çok çok günler geçti
Rüzgar benimle konuşmuyor,
Kelebekler ellerime konmuyor,
Kuşlar bana papatya getirmiyor,
Diyar’ım bana türkü söylemiyor artık !
Babama ” Neden ? ” diye sordum
Bana ” Büyüyorsun ! ” dedi
Oysa
Ben büyümek istemiyorum ki ! ”
Rüzgarın açık kapıyı hışımla çarpmasıyla uyandım
bu, küçüklük düşünden !
Gölgelerin saygısız büyüklüğü arasında
Büyük olmanın tek güzel yanı ,
Küçük olmayı düşleyebilmektir,
Andan bir başka ana koşan
bir küçük zaman diliminde !

Yazar: karakalem

Şiir detaylı bilgi: 11.05.2005
01:45




sohbet